natuur in balans

In balans met de natuur

Wij hebben afgelopen zomer als gezin een mooi avontuur beleefd. 18 juni vertrokken we richting Schotland om daar op een boerderij/B&B te werken. Ons doel, ervaren hoe het is om meer afgelegen te wonen. Voor die ervaring kan ik eigenlijk niet genoeg woorden vinden om dat uit te drukken. Toch zal ik proberen te omschrijven wat het voor ons al gezin heeft opgeleverd

Natuurlijk wisten wij al lang dat de plek waar wij nu wonen totaal niet in balans is. We voelen regelmatig zoveel onrust en we hebben de behoefte aan meer ruimte om ons huis heen. Ruimte om bomen te planten, een kruidentuintje aan te leggen en een paar kippetjes die lekker kunnen rondscharrelen. Ruimte voor onze kinderen om rond te rennen zonder dat we ons zorgen hoeven te maken over auto’s. Ruimte voor de kinderen om uren te spelen met alles wat ze vinden in de tuin. Overall aan en gaan zeg maar. En hoe kan je je nou beter inleven in dat wat je wilt dan je er volledig in onder te dompelen.

Omringd door groen

huis in schotland

Zo kwam het dus dat we alles even lieten voor wat het was en voor 3,5 maand naar Schotland vertrokken. Een land bijna 2x zo groot als Nederland en dan met maar 5 miljoen inwoners. Je kunt je vast voorstellen dat dit dus voor veel ongerepte natuur zorgt. Zeker in de hooglanden waar wij verbleven. Nooit hadden we ook maar kunnen bedenken hoe dat is. Ondanks dat de werkzaamheden veel meer waren dan vooraf afgesproken met de boer, ervoeren we zoveel rust. Zodra je daar buiten komt ben je omringt door groen. Nu wonen we hier in Nederland aan een park en kijken we dus ook uit op veel bomen maar toch is het anders. De natuur is hier in de randstad niet in balans. Ik voel hier niet die instant ontspanning en het overweldigende gevoel dat onze wereld, ons ecosysteem echt iets bijzonders is. Ik weet het wel, maar ik voel het zeg maar niet tot in mijn botten.

Geen speelgoed nodig…

rotsen klimmen

Dat laatste geldt ook voor de kinderen… hier willen ze zo veel mogelijk met speelgoed spelen en ze kiezen ook vaker voor binnen spelen. Daar wisten ze niet hoe snel ze hun overall aan moesten doen om weer lekker naar buiten te gaan. Een berg met stenen, misschien konden die wel vuur maken. Ik geloof dat ze wel 40 uur hebben besteed aan het proberen te maken van een vuurtje. Bloemen plukken omdat er toch heel veel stonden en laarzen vullen met regenwater omdat we dat ook genoeg hadden. Natuurlijk ook de begrafenissen van de omgekomen beestjes niet vergeten. Ze namen elk diertje heel erg serieus! Geen badjes voor buiten maar een plaatselijk riviertje, geen fietsjes maar van de heuvel rollen, geen klimrek maar rotsen klimmen. Zo kan ik nog wel even doorgaan, ze vermaakte zich zo goed en het lijkt allemaal veel vanzelfsprekender.

Samen wonen met koeien

koeien liefde

Wij vonden het ook heel gemakkelijk om de kinderen vrij te laten in het gebied waar we woonde, het enige waar ze voor moesten opletten waren de koeien waarmee we samenwoonde. Daar wisten ze binnen korte tijd ook alles over te vertellen en kende echt de karakters van de koeien. Het is heel bijzonder om dat aan onze kinderen mee te geven. Ze hebben kennis gemaakt met dieren die ze af en toe eten en dat is iets wat hen altijd bij zal blijven. De koeien die we verzorgden waren voor de ‘fok’ om dus de bloedlijn zuiver te houden in natuurgebieden en voor de boeren. In totaal 17 koeien. Eigenlijk heb ik ook hiervoor te weinig ruimte om uit te leggen hoe dat voor ons was. Ik weet nu wel dat koeien de ruimte nodig hebben en dat het echt sociale beesten zijn met jaloezie, liefde, vriendschap en verdriet. Ik had dat nooit verwacht en ben dankbaar dat mijn kinderen dit nu al mochten leren.

Hier missen we iets

Toen we terug waren in Nederland, was dat met een ‘zwaar’ hart. Wat waren we graag langer gebleven en wat miste we de rust en ruimte. Pas toen realiseerde wij ons hoe alert we hier constant zijn. Elke auto die voorbij reed, alle geluiden die er altijd zijn, het kunstlicht. Hier missen we iets… We weten nu wat. In Schotse hoogland is de natuur in balans met de mensen, we voelde ons daar onderdeel van het geheel.

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.