Waarom iets goed doen voor de wereld eigenlijk zo gemakkelijk is.

Een van de momenten waarop ik mij meer bewust werd van die keuze beter voor onze wereld te zorgen, kwam door mijn dochtertje van 4. Zij had op school een project over afval in de zee. Ze had samen met mijn vader informatie en foto’s opgezocht op internet en kwam thuis met de uitgeprinte foto’s die ze graag aan haar klasgenootjes wilde laten zien. Ze was er zo trots op dat ze nu wist dat ze goed voor de zee en de dieren moest zorgen!

Zwerfafval in het park

Norah vroeg zich ook af of dat dan ook voor het park en de vogels zo was. Ik vertelde haar dat dit inderdaad ook zo was en dat wij daarom afval scheiden en niet zomaar spullen op de grond gooien. Vanaf dat moment viel haar al het afval op dat in de berm lag en ze wilde het zo graag opruimen en goed voor haar omgeving zorgen. Nu nog, als ik hieraan denk, wordt ik nog geraakt door de woorden die ze zei. Geraakt omdat zij zo dicht bij zichzelf staat dat die rommel opruimen de enige logische actie is. Maar ook omdat ik, later die dag, een herinnering kreeg van mezelf als klein meisje van 4 jaar. Een klein meisje die zong voor de bloemetjes en de natuur bewonderde.

Weet je wat ik bij mezelf bespeurde toen mijn dochtertje vroeg of ze die rommel mocht opruimen… „ Gatver, we gaan toch niet met onze blote handen in de modder zitten om rommel op te ruimen van anderen. Wie weet wat er mee gedaan is en hoe vies het wel niet is. Dat laat ik jou echt niet oprapen.” Ik ben ontzettend blij dat ik dit antwoord niet gaf. Overigens meer omdat ik op dat moment haar eigen-initiatief zo waardeerde dan dat ik het een echt goed idee vond. Ik zei gelukkig tegen haar dat ze het met mooi weer, met een vuilniszak en handschoenen, mocht opruimen. Ze was het niet vergeten en heeft het daarna regelmatig gevraagd als het mooier weer was. Natuurlijk was er volgens mij altijd wel iets anders te doen.

Afvalrapen

Toen het op een zondag mooi weer was en ik haar vroeg wat we konden gaan doen in de middag was haar antwoord meteen; „ het is nu wel mooi genoeg weer toch? Dan kunnen we straks lekker gaan opruimen zodat de weg naar school toe weer schoon is en de beestjes er geen last meer van hebben.” En zo gebeurde het, dit kon ik niet nog langer voor me uit schuiven. We hebben samen gekeken naar wat er wel van de natuur was, zoals losse takken, steentjes, schelpjes en blaadjes die overal lagen. Dat hoefde we natuurlijk niet op te ruimen. Een half uur lang zijn we in de weer geweest en we hebben een hele vuilniszak vol uit de berm gehaald.

Nu nog steeds raapt ze afval op van de straat. Hoe vervelend ik dit soms ook vind, in verband met de vieze handjes, ik complimenteer haar toch voor haar bewustzijn en geef daarmee ook de ruimte voor mijn eigen bewustzijn. Ik kan het inmiddels ook niet laten om afval dat dicht bij een prullenbak ligt zomaar te laten liggen…

Misschien zit in ons allemaal wel dat kinderlijke gemak om goed voor de natuur te zorgen. Nu als volwassene laat ik dat vaak overspoelen door alle feiten, meningen en manieren die er zijn om bewuster te leven. Maar als ik naar mijn dochter kijk, lijkt het allemaal zo simpel. Een klein gebaar, een kleine actie, een klein stapje dichterbij een betere wereld.

Take care! Take Fairhups dichtbij huis!

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewarenBewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.